Me zulle da verreke weer wel wasse

Op ’n éél simpele menier wor ’t motto (Me zulle da verreke weer wel wasse) verbééld: ’n verrekeskop die lachend van genot onder ’n doesjkop wor d’overgote mette leutstrale. Géél is wir d’òòfdkleur, zo erreg zellefs da d’t ròòje veld in ’t stadswape in ’t gipse veldteke dees jaar gèèl is. De kruskes zijn nie wit, mar ròòd. De tekst van ’t motto ontbrikt nouw. ’t Was trouwes ’n steveg veldteke waaraan bekant niks kepot kon gaan.