Me steke van wal

Me n’adde ’n nuwe n’ave en dus was ’t motto Me steke van wal. En dèèr edde ’n metroos bij nòdeg. ’t Plestiek was verleje tijd, ’t gips da kwam. En ok ’t wasdradje wier wir ’n blauwwit of groenwit touwke. De metroos stek z’n béne en erreme zo, da d’t figuur op ’n anker lijket. Da was nie gunsteg vor de duurzaam’eid. Andjes en voetjes broke nogal ’s af. D’erremkes en béne nie, want dèèr zat ’n ijzerdradje n’in. Middenin sta d’t stadswape lekker duidelijk in di veldteke, da d’één van de kleinste n’is. De broek en lèèrze zijn geel mè zwart, of zwart mè geel. In ’t leste geval is d’uidskleur van ’t gezicht ok ’n stuk donkerder. De gatjes vor ’t touwke zitte in d’ore, as ’n vroege piersing, zeg mar.