Alles van stal!

Alles van stal! ’t Vastenavendbéést brikt los. Ballekend, bokkend en galopperend de wei in en ons ammaal in z’n kielzog meeslepend. Zowa d’ellek béést da d’op stal kan staan ziede d’r in trug en nog wa meer ok. In de zwarte vlekke van ’t koeievel is ’t jaartal trug te vinde en ’t stadswape is verwerrekt in ’t vergiet op de kop van d’n ezel. De mate zijn biezonder: ellef bij ellef, dus net zo brééd as ’t lang is. En omda de vastenavend éél vroeg viel was t’r nie genog tijd om de veldtekes van gips te make. En dus wier ’t wir ééntje van kunst’ars, mè drie gatjes vor ’t touwke.